جمعه بیست و نهم اردیبهشت 1385

کهیعص

چه زیبا بود داستان رحمت خدا بر زکریا، آن هنگام که در میان اطرافیانش خود را تنها یافت بدون همراه و حامی... کسی نبود تا صحبتش را بفهمد، پذیرای درد دل هایش باشد و پشتیبانش باشد. اما در اوج این تنهایی در دل این به ظاهر تاریکی هنگامی که حتی همه ارکان حیاتش را سست می دید و پیری و ضعف قدرتش را از او گرفته بود، باز هم خود را از امید به رحمت پروردگارش محروم نمی دانست. که چه شقاوتی از این بزرگتر که خود را لایق رحمت خدا ندانی!!
و به نظر من راز بزرگ این داستان در اینجاست: زکریا خدا را نزدیک تر از هر چیزی می دید، در میان تنهایی خود را در میان خدا می دید. برای همین هنگامی که خدا را ندا می کرد، آهسته و پنهان و از صمیم قلب بود، چه لزومی داشت برای صحبت با خدای قریب فریاد بزند؟
روزها بر این نکته تامل کردم که چه راهکار عجیب اما قدرتمندی را خداوند به زکریا یاد داد! سه شب با هیچ مردمی سخن نگو! و این پیام خداست برای زکریا و تو که مثل او تنهایی، تو که مشتاقی اما کسی را می خواهی که در تنگناها دستانت را بگیرد و یاریت کند و تو که میراث دار آنانی کع عقب مانده بودند و می خواستند زیاد شوند، بزرگ شوند! که: سه شب با مردم صحبت نکن... یعنی به جای آنکه پاسخت را لز مردمان بخواهی فقط با من سخن بگو، از من بخواه... من که همیشه منتظرم تا مرا بخواهی! من که در همه تنهایی ها در کنارت هستم، در هر صبح و در هر شام...
یا زکریا انا نبشرک بغلام اسمه یحیی...
قال کذلک قال ربک هو علی هین...
فانما یقول له کن فیکون...
سلام علیه یوم ولد و یوم یموت و یوم یبعث حیا...

نوشته شده توسط علیرضا در 14:14 | | لینک به این مطلب

شنبه شانزدهم اردیبهشت 1385

نیاز...

و غایت نزدیکی همین است.
حیران شد و به پروردگارش گفت: پروردگارا! با چه چیز به سوی تو تقرب جویم؟
خدا فرمود: با آنچه من ندارم.
گفت: ای پروردگار، چه چیز است که تو نداری؟
گفت:کوچکی و نیاز
...

نوشته شده توسط علیرضا در 22:27 | | لینک به این مطلب

شنبه نهم اردیبهشت 1385

همراهی...

یادش بخیر... روزی پسر قصه ما می خواست که "یک" را در میان دو نفر بودن تجربه کند. می خواست دل کوچکش را بزرگ کند! می خواست همراه شود و همیار. اما دختر قصه ما فکرش جای دیگر بود. شاید تعجب کنی اگر بگویم دختر قصه ما خیلی کم حرف می زد. گویا یک نفر به او گفته بود خدا را در سکوت می توان یافت! چه می دانم، شاید خوبی را کسی اینگونه برایش تعریف کرده بود. شاید تنها رفتن برایش ارزش بود. شاید استادی به او گفته بود پرهیز کن از همراهی با مردم عامی! اینها همه شایدهای ذهنی من به عنوان راوی این داستان است. اصراری ندارم که حتما حدسهایم درست باشد!
راستش آن روز حرفهایشان را از پشت در می شنیدم:
- دل آدم جای دو معشوق نیست! خدا که در دلم آمد هیچ کس را راه نخواهم داد.
- صحبت زیبایی است. پس بیا تا دل ها را به هم پیوند زنیم تا فراخ تر شود! بیا هر دو را جای او کنیم، هر دو دل را. نمی دانم تو چرا خدا را در تنهایی می جویی، در کنج؟ اما خدای من در میان است، در میان زندگی در میان مردم.
- من در میان مردم هستم اما استاد می گفت: " دخترم در میان مردم باش اما همراه مردم مباش!" من در میان هستم اما همراه نمی شوم.
- حرف استادت می تواند درست باشد، بستگی دارد همراه بودن را چگونه ببینی. فکرش را کردی رسولان نیز اگر اینگونه فکر می کردند چه می شد؟ همراهی حتما این نیست که دنبال کسی بروی. می توانی دستی را بگیری و همراه خودت ببری. من مطمئنم رسولان عاشق مردم بودند!
- اما زندگی یک جنگ است. وارد میدان شوی باید با هزاران شیطان بجنگی! باید دوام بیاوری. اما این گوشه که من هستم، این خلوتی که من دارم امن است. اینجا بدون هیچ جنگی پیروزی.
- پیروزی؟ اگر خدا مثل غنیمت باشد چه؟ تا نجنگی غنیمتی در کار نیست. آنکه نمی جنگد و در کناری می ماند سهمی از خدا نمی برد! همراه شوی با هم می جنگیم. ما اینجا نیستیم تا بنشینیم، هستیم تا همراه و همیار هم باشیم. باید بدویم تا انتهای بودن، آنجا که خدا هست...
پایان آن گفتگو نمی دانم چه بود. اما امروز در خیابان زنی را لبخندزنان دست در دست دخترش دیدم. داشت سبزی می خرید. نمی دانم شاید او همان دختر قصه ما بود! داشت خدا را در لابلای همین زندگی می یافت. داشت می جنگید... شاید...

نوشته شده توسط علیرضا در 13:22 | | لینک به این مطلب

چهارشنبه ششم اردیبهشت 1385

من در قلب شما پنهان شدم...

اگر آینه های تو دلت یکی یکی شکسته شد. اگر پنجره قلبت به روی نور بسته شد. اگر که تو تاریکیها موندی. اگر که اون همه خاطره ها فراموشت شد! غصه گذشته ها رو نخور. اگر که دلت می خواد تا بدونی اون که دوسش داشتی کجاست، اگر هنوز فکر می کنی بهشت خدا اون بالا بالاها تو آسموناست! بدون که داری اشتباه می کنی. چون آدرسش انقدرها هم دور نیست.
غصه نخور عزیز من. راه پیدا کردنش خیلی راحته. فقط پاشو پنجره ها رو بازکن، بازم مث گذشته ها یک جور دیگه به آسمون نگاه کن. دوباره به یادبیار.به خاطرت بیار که واسه مسافرا، زندگی فقط یه فرصته. اگر نگات اون رو نمی بینه واسه اینه که رسم زمونه همینه! اما تو نکنه کم بیاری! دریچه قلب و خیالت رو بازکن. تصورش کن، بازم بهش نگاه کن!
 خیلی آسونه ها،بازم کمک می خوای؟؟ عزیزجون(!) یه لحظه چشماتو ببند... خوب بهش نگاه کن! می شنوی؟ ... :
یه لحظه چشماتو ببند ببین چقدر دوست دارم
شبا که خوابت نمیره منم به یادت بیدارم
گریه نکن برای من رسم زمونه همینه
من هنوزم پیشتم نگاه تو نمی بینه....

« من از رگ گردن به شما نزدیکتر هستم... »

نوشته شده توسط علیرضا در 19:38 | | لینک به این مطلب