داشتم توی جاده تنها می رفتم. دیدم گوشه ای نشسته و استراحت می کنه. خواستم ردشم، گفت: بیا بشین و نفسی تازه کن... نشستم.
نگاهم کرد. گفت: شما هم مثینکه قشنگیا!... جاخوردم.
گفت: تنها می ری، رفیق نداری؟
نگاهی به دور وبرم کردم... گفتم: تنهام.
 آهی کشید... حس کردم پاسخ دیگری باید می دادم.
گفت: اونی که رفیق همه بی رفیقاس... ندیدیش؟
صورتم رو چرخوندم رو به جاده گفتم:کجا؟
لبخندی زد. گفت: چشمات رو ببند... بستم.
گفت: چی می بینی؟
گفتم: هیچ... هیچی نیست!
اینبار زد زیرخنده. گفت: اولش گفتم شما هم قشنگیا! خوب نگاه کن... هیچی هم قشنگه ها! هیچی یعنی همه چیز! اول و آخر تویی ما درمیان.......هیچ هیچی که نیاید در بیان.
چشمامو باز کردم... نفهمیدم اما خندیدم!
اما از وقتی هیچی رو دیدم، تو جاده کلی رفیق پیدا کردم. از همه نوع:
آدم، انسان، روح، زمین، آسمون، ستاره، کوه، دریا، درخت، رود، ماهی، برگ، گندم، سیب ...
و هیچی و همه چی. 
                            

وبرای تو که همراه من شدی:
تو هم مث همه ماها سر دوراهی موندی و دل رو به دریاها زدی
گفتی غریبی بهتره واسه همه دربه درا این دیگه راه آخره!
تو شک و توی تردید چشمات کجا رو می دید؟  کجا رو می دید؟ کجا...؟
غریبه توی غربت! نگی چی شد محبت! بگی می گن دیوونست! حرفاش چه بچه گونست!
تقصیر آدما نیست.. آخه جای آدما اینجا نیست!!